Stosowanie glinki bentonitowej (wapniowego montmorylonitu) w profesjonalnych zbiornikach, w których przebywają karpie koi, jest próbą odtworzenia warunków panujących w japońskich stawach naturalnych typu Mud Ponds w regionie Niigata. Glinka ta nie jest jedynie środkiem klarującym, lecz aktywnym chemicznie dodatkiem mineralnym, który wpływa na fizjologię ryb oraz stabilność ekosystemu wodnego.
1. Mechanizm działania: Adsorpcja i wymiana jonowa
Glinka montmorylonitowa charakteryzuje się ogromną powierzchnią właściwą oraz ujemnym ładunkiem elektrycznym cząsteczek. Dzięki temu działa jak naturalny „magnes” na zanieczyszczenia i minerały.
-
Wymiana kationowa: Glinka uwalnia do wody niezbędne minerały (wapń, magnez, potas) w zamian za jony metali ciężkich oraz niektóre toksyny organiczne.
-
Adsorpcja: Cząsteczki glinki wiążą zawiesinę organiczną, mikroskopijne resztki pokarmu oraz produkty przemiany materii, które są zbyt małe dla standardowych filtrów mechanicznych.
2. Wpływ na fizjologię i estetykę karpi Koi
Ryby pobierają minerały zawarte w glince zarówno przez skrzela, jak i poprzez układ pokarmowy (kiedy glinka jest dodawana do karmy).
-
Poprawa jakości skóry (Luster): Regularne stosowanie glinki intensyfikuje blask skóry (Teri). Szczególnie widoczne jest to u odmian o białym tle (Shiroji), które staje się śnieżnobiałe, oraz u odmian metalicznych, które zyskują głębszy połysk.
-
Intensyfikacja barw: Minerały śladowe obecne w bentonicie wspierają produkcję pigmentów, szczególnie w komórkach odpowiedzialnych za kolor czerwony (Beni).
-
Wsparcie trawienia: Glinka dodawana do pokarmu pomaga w absorpcji toksyn w jelitach ryb i poprawia przyswajalność białka, co przekłada się na lepsze przyrosty masy mięśniowej.
3. Klarowanie wody i flokulacja
Po dodaniu glinki do stawu woda staje się przejściowo mętna (mleczna). Jest to pożądany efekt fizyczny, w trakcie którego zachodzi proces flokulacji.
-
Cząsteczki glinki łączą się z unoszącą się w wodzie „chmurą” drobnoustrojów i zawiesiny.
-
Powstałe większe agregaty (flokuły) stają się na tyle ciężkie, że opadają na dno, skąd są zasysane przez odpływy denne, lub zostają zatrzymane na mediach filtracyjnych.
-
Efektem końcowym jest tzw. „krystaliczna woda” o wysokim współczynniku załamania światła.
FAQ – 10 pytań o glinkę bentonitową w stawie Koi
-
Jak często dodawać glinkę do stawu? Zaleca się podawanie mniejszych dawek raz w tygodniu zamiast jednej dużej dawki raz w miesiącu. Zapewnia to stały poziom minerałów w wodzie.
-
Czy glinka może zapchać filtr biologiczny? Przy prawidłowym dawkowaniu – nie. Glinka osiada na mediach filtracyjnych, ale jej obecność może wręcz wspomagać rozwój bakterii nitryfikacyjnych, dostarczając im niezbędnych mikroelementów.
-
Jak dawkować glinkę do pokarmu? Można lekko zwilżyć granulki pokarmu wodą lub olejem rybnym, a następnie posypać je glinką tak, aby proszek przywarł do paszy.
-
Czy glinka zmienia parametry chemiczne wody (pH, KH)? Może nieznacznie podnieść KH i stabilizować pH dzięki zawartości węglanów, ale nie są to zmiany gwałtowne.
-
Czy można przedawkować glinkę bentonitową? Jest to bardzo trudne, ponieważ jest to produkt naturalny. Nadmiar po prostu opadnie na dno i zostanie usunięty przez system filtracji mechanicznej.
-
Ile czasu trwa klarowanie wody po dodaniu glinki? W zależności od wydajności pompy i filtracji, woda staje się przejrzysta w ciągu 6 do 24 godzin.
-
Jaki rodzaj glinki jest najlepszy? Najwyżej ceniony jest wapniowy montmorylonit (Calcium Montmorillonite) o wysokiej czystości, często sprzedawany pod japońskimi nazwami handlowymi.
-
Czy glinka pomaga w walce z glonami nitkowatymi? Pośrednio tak, ponieważ adsorbuje fosforany, które są główną pożywką dla glonów, ale nie jest to środek glonobójczy.
-
Czy przy stosowaniu glinki należy wyłączyć lampę UV-C? Nie ma takiej konieczności. Promieniowanie UV-C nie wpływa na właściwości fizykochemiczne cząsteczek glinki.
-
Dlaczego japońscy hodowcy uważają glinkę za „klucz do sukcesu”? Ponieważ pozwala ona utrzymać jakość ryb na poziomie zbliżonym do tego, jaki osiągają one w naturalnych sadzawkach ziemnych, co jest niemożliwe w „sterylnych” stawach betonowych lub foliowych bez suplementacji.
