Od larwy do dorosłego solowca: Jak prowadzić stabilną hodowlę pełnowymiarowych osobników?

Odchów biomasy wymaga jednak zupełnie innego podejścia niż prosty wylęg w butelce. W tym artykule wyjaśniamy, jak z sukcesem przeprowadzić solowca przez wszystkie wylinki, jak skonfigurować zbiornik hodowlany oraz czym karmić rosnącą kolonię, aby uniknąć katastrofalnego zepsucia wody.

Jak przebiega rozwój artemii?

Przez kilkanaście stadiów rozdzielonych wylinkami. Po wybudzeniu z diapauzy larwa zrzuca kolejne chitynowe pancerzyki, z każdym rosnąc i zmieniając budowę. Do postaci dorosłej, mierzącej około centymetra, dochodzi w dwa do trzech tygodni.

Proces dorastania artemii jest niezwykle dynamiczny. Po wybudzeniu się z diapauzy, o którym pisaliśmy w artykule wyjaśniającym, jak cysty solowca oszukują śmierć, skorupiak ten przechodzi przez kilkanaście stadiów rozwojowych, zrzucając przy tym swój chitynowy pancerzyk. Każda kolejna wylinka to krok w stronę dorosłości.

Świeżo wykluty nauplius mierzy zaledwie około 0,4 milimetra i posiada tylko jedno, prymitywne oko. Z upływem czasu i przy odpowiednim karmieniu larwa wydłuża się, wykształca złożone oczy osadzone na słupkach oraz liczne pary odnóży pełniących funkcję napędową i oddechową (skrzela). W optymalnych warunkach po około 3 do 4 tygodni artemia osiąga dojrzałość płciową i długość przekraczającą 10, a czasem nawet 15 milimetrów. Zależnie od środowiska, dorosłe samice zaczną rodzić żywe młode lub produkować kolejne cysty.

Jak przygotować zbiornik hodowlany?

O ile do samego wylęgu świetnie nadają się butelki ze stożkowym dnem, o tyle długoterminowa hodowla dorosłych osobników wymaga przestrzeni. Najlepiej sprawdzi się standardowe akwarium szklane lub pojemnik z tworzywa sztucznego o pojemności od 10 do 30 litrów.

• Cyrkulacja i napowietrzanie: Rosnąca artemia to organizm niesamowicie delikatny. Zastosowanie jakiegokolwiek filtra mechanicznego (wewnętrznego, kaskadowego czy gąbkowego) zakończy się tragedią – odnóża skorupiaków zostaną wessane, a cała kolonia zginie w gąbkach filtra. Woda musi być natleniana za pomocą grubych bąbelków powietrza wypuszczanych ze zwykłego wężyka akwarystycznego. Ruch wody powinien być powolny i spokojny.
• Parametry wody: Utrzymuj zasolenie na poziomie 25-35 gramów na litr wody. Ze względu na parowanie, poziom wody w zbiorniku będzie spadał, a zasolenie wzrastało. Należy regularnie uzupełniać ubytki czystą wodą słodką (np. demineralizowaną), aby utrzymać stałe stężenie soli.
• Oświetlenie i glony: Zbiornik powinien być oświetlony od kilkunastu do kilkudziesięciu godzin na dobę, co stymuluje naturalny rozwój mikroskopijnych glonów na ściankach. Glony te stabilizują parametry biologiczne i stanowią naturalne uzupełnienie diety.

Czym karmić rosnącą Artemię?

Zawiesiną drobnych cząstek, bo artemia jest filtratorem i połyka wszystko, co zmieści się w jej otworze gębowym. W praktyce sprawdzają się glony jednokomórkowe, drożdże i spirulina w proszku, podawane w małych dawkach, żeby nie zmętnić wody.

Artemia to filtrator. Pływając w toni wodnej, nieustannie połyka wszystko, co zmieści się w jej otworze gębowym. Ten mechanizm doskonale sprawdza się przy podawaniu leków, co wyjaśniliśmy w tekście omawiającym procesy takie jak bioenkapsulacja i gut-loading – Artemia jako żywy nośnik witamin i leków dla ryb. W codziennej hodowli musimy jednak skupić się na budowaniu biomasy.

Do karmienia najlepiej używać płynnego fitoplanktonu (zielonej wody), zawiesiny ze świeżych drożdży piekarskich, mikronizowanej spiruliny lub specjalistycznych pokarmów dla filtratorów dostępnych w płynie. Złota zasada karmienia brzmi: karm mało, ale regularnie.

Woda po podaniu pokarmu powinna zrobić się lekko mętna (zielonawa od glonów lub biaława od drożdży). Kolejną dawkę jedzenia podajemy dopiero wtedy, gdy woda w akwarium stanie się z powrotem całkowicie krystaliczna, co oznacza, że artemia przefiltrowała wszystkie cząsteczki. Przekarmienie to najczęstszy błąd – nadmiar drożdży i glonów błyskawicznie zgnije, co doprowadzi do namnożenia bakterii i uduszenia całej kolonii w ciągu jednej nocy.

Którym rybom podawać dorosłą artemię?

Tym, które wyrosły już z naupliusów: podrośniętemu narybkowi karpiowatych, karasiom i rybom żerującym w toni, takim jak młode orfy. Żywa, ruszająca się artemia wyzwala u nich instynkt łowiecki skuteczniej niż jakikolwiek granulat.

Dorosła artemia, żywa lub mrożona, to rewelacyjne urozmaicenie diety dla ryb, które wyrosły już z jedzenia mikroskopijnych naupliusów. Większe okazy ryb ozdobnych, w tym podrośnięty narybek karpiowatych, karasie czy ryby żerujące w toni (jak młode orfy), z ogromnym entuzjazmem reagują na ten typ pożywienia.

Żywa, dorosła artemia, pływając powoli w wodzie słodkiej, stanowi doskonały bodziec wzrokowy wyzwalający naturalne instynkty łowieckie. Ponadto, wyhodowane w czystym środowisku solowce nie przenoszą żadnych patogenów ani pasożytów słodkowodnych, co czyni je jednym z najbezpieczniejszych pokarmów naturalnych, jakie możesz zaserwować swoim rybom.