Czym wyłożyć dno stawu: piasek, gruby żwir czy naga folia?

Dlaczego profesjonaliści zostawiają nagą folię?

Bo gładkie dno nie zatrzymuje brudu. Odchody i resztki roślin nie mają się gdzie zaklinować, więc ruch wody spycha je wprost do odpływu, a odkurzanie zajmuje kilka minut. W obsadzonych po brzegi stawach z koi to standard.

Pozostawienie dna bez żadnego kruszywa wydaje się wielu osobom rozwiązaniem mało naturalnym. Prawda jest jednak taka, że w profesjonalnych hodowlach i nowoczesnych, zarybionych po brzegi zbiornikach z karpiami Koi to absolutny standard. Dlaczego?

Naga folia to mistrzostwo w dziedzinie utrzymania higieny. Gładka powierzchnia sprawia, że odchody i resztki roślin nie mają gdzie się zaklinować. Każdy ruch wody generowany przez ryby lub pompę z łatwością przesuwa nieczystości wprost do filtra lub guli dennej. Odkurzanie takiego dna odkurzaczem wodnym zajmuje dosłownie kilka minut. Dodatkowo, brak zakamarków oznacza brak miejsc do namnażania się niebezpiecznych pasożytów oraz bakterii gnilnych. Względy estetyczne szybko przestają być problemem, ponieważ po kilku tygodniach folia pokrywa się cienkim, naturalnym i całkowicie bezpiecznym filmem z zielonych glonów, który doskonale maskuje sztuczny materiał.

Czym grozi wysypanie żwiru na dno?

Powstaniem stref beztlenowych. Ciężkie odchody i liście wpadają w szczeliny między kamieniami, skąd żaden strumień wody ich nie wypłucze. Rozkładają się tam bez dostępu tlenu, produkując siarkowodór o zapachu zgniłych jaj — gaz zabójczy dla ryb.

Zasypanie dna warstwą grubego żwiru lub ułożenie na nim pięknych, okrągłych kamieni to rozwiązanie, które na etapie suchego wykopu wygląda wręcz zjawiskowo. Niestety, w stawie z intensywną obsadą ryb z czasem staje się prawdziwym koszmarem pielęgnacyjnym.

Pomiędzy kamieniami tworzą się głębokie szczeliny. To właśnie tam wpadają ciężkie odchody ryb oraz gnijące liście. Żaden strumień wody nie jest w stanie ich stamtąd wypłukać. Odpady zaczynają się rozkładać w warunkach beztlenowych. Powstają tak zwane strefy martwe, w których produkowany jest wysoce toksyczny dla ryb siarkowodór (gaz o zapachu zgniłych jaj). Próba wyczyszczenia takiego dna odkurzaczem wodnym jest niezwykle irytująca, ponieważ sprzęt zasysa kamienie, blokując rury. Jeśli decydujesz się na żwir, musisz liczyć się z koniecznością corocznego, ręcznego płukania całego kruszywa.

Kiedy piasek rzeczny ma sens?

W stawach naturalistycznych z linami i karasiami, które lubią przeszukiwać dno. Ziarna są na tyle drobne, że odchody zostają na wierzchu, zamiast wpadać w głąb. Warstwa nie może jednak przekraczać pięciu centymetrów.

Zastosowanie drobnego piasku to rozwiązanie pośrednie, często spotykane w stawach o charakterze wybitnie naturalistycznym. Z punktu widzenia ryb karpiowatych, takich jak liny czy karasie, piasek jest wspaniały – pozwala im na realizowanie naturalnego instynktu żerowania i bezpieczne przeszukiwanie dna w poszukiwaniu owadów.

Piasek ma ogromną przewagę nad grubym żwirem: jego ziarna są na tyle drobne i zbite, że odchody nie wpadają głęboko w strukturę podłoża, lecz osiadają na samej górze. Ułatwia to ich usunięcie. Niesie to jednak ze sobą inne problemy. Zbyt gruba warstwa piasku (powyżej 5 centymetrów) bez odpowiedniego ruchu wody szybko ulegnie zjawisku beztlenowego czernienia. Ponadto piasek jest bardzo łatwo zasysany przez pompy filtracyjne, co może prowadzić do zatarcia drogich wirników.

Werdykt: Co wybrać do zarybionego oczka wodnego?

Jeśli planujesz wpuścić do stawu duże ilości ryb karpiowatych i zależy Ci na czystej, klarownej wodzie przy minimalnym nakładzie pracy, zdecydowanie zrezygnuj ze żwiru i piasku na rzecz nagiej folii. Aby przełamać sztuczny wygląd, możesz ułożyć na dnie kilka bardzo dużych, płaskich i gładkich głazów. Nie stworzą one pułapki na muł, a dodadzą zbiornikowi naturalnego charakteru.